![[Allegro.pl - największy serwis aukcyjny w Polsce]](../graficzne/allegro.jpg)
|
Niszczyciel czołgów SdKfz 173 8,8cm Jagdpanzer V "Jagdpanther" Uzbrojenie | ||||
 |  | |||
Uszkodzona "Jagdpanthera" wczesnej serii produkcyjnej z jednoczęściową armatą 8,8cm PaK 43/2; 3.komp. 654. sHPzJägAbt' front zachodni, sierpień 1944. | Wnętrze nadbudowy - widoczna armata przeciwpancerna 8,8cm PaK 43/2, na pierwszym planie zamek i oporopow-rotniki. | |||
Podstawowym uzbrojeniem działa samobieżnego "Jagdpanther" były dwie wersje doskonałej armaty kalibru 88mm. Początkowo montowano armatę z jednoczęściową lufą typu 8,8cm PaK 43/2. W maju 1944 wprowadzono armatę 8,8cm PaK 43/3 L/71 o nieco polepszonych właściwościach balistycznych. Charakteryzowała się ona dwuczęściową lufą oraz mniejszym hamulcem wylotowym pochodzącym z armaty 7,5cm PaK 40L/70. Mimo tego pierwszy typ armaty montowano aż do października 1944 roku. Kąt przemieszczania armaty, który wynosił horyzontalnie po 13° w lewo i prawo oraz od -8° do +14° w pionie był dosyć dużym utrudnieniem przy celowaniu (często żeby zająć odpowiednią pozycję do strzału załoga musiała manewrować całym pojazdem). Stosowano następujące rodzaje amunicji do działa 88 mm:
Pocisk typu PzGr39/1 w odległości 500m przebijał pancerz grubości 185mm, zaś na dystansie 2000m 132mm, a więc żaden aliancki pojazd pancerny (może poza radzieckim IS-2), nie miał najmniejszych szans w bezpośrednim starciu z właściwie wykorzystaną Jagdpantherą. Pociski podkalibrowe typu PzGr 40/43 miały jeszcze lepsze właściwości penetracyjne (np. w odległości 500m przebijały pancerz 217mm) lecz po utracie przez Niemcy w 1943 żródeł zaopatrzenia w wolfram właściwie zaprzestano ich produkcji. Od tego czasu jedynie okazyjnie zdarzało się, że na wyposażeniu pojazdu znajdował się pocisk tego typu. Był tak cenny, że zwykle przeznaczono go do użycia przeciwko specjalnym celom (np. takim jak IS-2). Zapas amunicji wynosił początkowo 57 pocisków, później wzrósł do 59 pocisków.
W działach "Jagdpanther" wczesnych serii zastosowano celowniki teleskopowe Sfl ZF5, jednoobiektywowe o trzykrotnym powiększeniu i polu widzenia 8°. Celownik umożliwiał naprowadzenie armaty do 15300 m (kierunek). Pojazdy produkowane w późniejszych seriach wyposażone były w celowniki teleskopowe, jednoobiektywowe WZF 1/4 o dziesięciokrotnym powiększeniu i polu widzenia 7°.
Ponadto działo uzbrojone było w karabin maszynowy Rheinmetall-Borsig MG34 kalibru 7,92mm umieszczony w płycie czołowej kadłuba w jarzmie kulistym. Zapas amunicji wynosił 600 naboi (8 zasobników po 75 naboi). Karabin wychylał się w pionie od -10° do +15° i po 5° na boki, wyposażony był w celownik optyczny Kgf 2 o 1,8 krotnym powiększeniu. Dodatkowo pojazd miał możliwość wystrzeliwania przy pomocy wyrzutni Nahverteidungswaffe granatów odłamkowych Spreng-granatpatrone 326Lp o promieniu rażenia 100m, granatów sygnałowych Rauchsichtzeiche Orange 160, oświetlających Leuchtgeschossen R lub dymnych Schnellnebelkerzen 39. Wyrzutnia mogła wykonać obrót 360°, granaty wystrzeliwano pod kątem 50°. | ||||
