|
Działo samobieżne SdKfz 165 "Hummel" 15cm schwere Panzerhaubitze auf Geschsützwagen III/IV (Sf) Uzbrojenie | ||||
 |
 | |||
Ciężka haubica sFH 18/1, dobrze widoczny oporopowrotnik i zamek. Po lewej celownik Rblf 36. |
Celownik Rblf 36 w dziale samobieżnym Hummel. | |||
|
Działa samobieżne SdKfz 165 "Hummel" uzbrojone były w ciężkie haubice sFH 18/1 (niem. sFH - schwere Feldhaubitze - ciężka haubica polowa) kalibru 150 mm (właściwie 149,1 mm), różniące się nieznacznie od standardowych haubic polowych sFH 18. Lufa, obsada zamka, zamek, kołyska, oporopowrotnik, łoże górne z mechanizmem podniesieniowym i kierunkowym były w obu armatach identyczne, podstawową różnicą było łoże dolne. Dwuwarstwowa lufa o długości 4400 mm (L/29,6) składała się z płaszcza i rury wewnętrznej, gwintowanej (40 bruzd prawoskrętnych), z nakręconą na jej tylnej części nasadą zamkową. Zastosowano zamek klinowy z klinem poziomym. Nad lufą montowano hydropneumatyczny oporopowrotnik. Prawdopodobnie ze względów oszczędnościowych w haubicach sFH 18/1 nie stosowano hamulców wylotowych. Kąt ostrzału wynosił w płaszczyźnie pionowej od -3 do +42° i po 15° na boki. Szybkostrzelność praktyczna wynosiła od 4 do 5 strzałów na minutę. Ze względu na brak miejsca przewożono tylko 18 pocisków. Z lewej strony haubicy montowano celowniki optyczne typu Rblf 36 o 5-krotnym powiększeniu i kącie widzenia 8°. Pojazdy zabierały łącznie 18 pocisków kalibru 150 mm następujących rodzajów:
Przy zastosowaniu najsilniejszego ładunku miotającego (prędkość początkowa pocisku 520 m/s) osiągano maksymalną donośność 13 325 m. Choć samobieżne haubice nie miały stałego stanowiska karabinu maszynowego wyposażano je w karabin maszynowy MG34 lub MG42 kal. 7,92 mm (zapas 600 naboi) produkcji zakładów Rheinmetall-Borsig, który przewożony był wewnątrz przedziału bojowego . Broń osobistą załogi stanowiły pistolety P-08 Luger, lub P-38 Walther oraz pistolety maszynowego MP38 lub MP40 kalibru 9,0mm. | ||||
