Oto tekścik jednej z pioseneczek disco polo. Poezja...a poniżej
fachowa analiza.
Niebieskie oczy miała
a potem
wyjechała
La la la la la la la
La la la la la la la
la
Tak tak tak tak tak tak
Nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
I nic mi nie zostało
zacząłem
pić kakao
La la la la la la la
La la la la la la la
la
Tak tak tak tak tak tak
Nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
A kiedy powróciła
do domu moja
miła
La la la la la la la
La la la la la la la
la
Tak tak tak tak tak tak
Nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
W brzuchu jej coś siedziało
cztery odnóża miało
La la la la la la la
La la la la la
la la la
Tak tak tak tak tak tak
Nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
-----------------------------------------------------
Podmiot
lirycny - dokładnie JA liryczne - jest w stanie załamania
nerwowego.
Często powtarzające się słowa "la la la...", świadczą o
emigracji
wewnętrznej, zadumaniu, romantycznym roztargnieniu, co nasze JA
liryczne
potwierdza brakiem zdecydowanego stosunku do sprawy ("tak
tak,,,nie
nie"). Bohater wiersza nie wie, czy ma ów rozdział swojego życia
zamknąć
za sobą: "zdradziła mnie...tak tak" chce zapomnieć, zły i
buńczuczny,
ale nie potrafi zrozumieć. Chce, lecz nie może pogodzić się z
tą myślą
("nie nie...")
Bohater niczym rozdarta sosna - widać tu nawiązanie do
poezji Młodej
Polski, modernistyczno-hedonistyczne podejście do życia.
K. Przerwa -
Tetmajer jest wyraźną inspiracją. Symbol rozdartej sosny
odzwierciedla
rozdarcie wewnętrzne naszego JA lirycznego. Nawiązanie do
poezji Młodej
Polski widać również w drugiej strofie. Bohater wiersza
topi swoje smutki
w używkach. Co prawda nie wspomina o nirwanie czy
alkoholu, lecz stara się
zapomnieć o ukochanej przez zatopienie się w
innej pasji - jest nią picie
kakao. Nasz bohater jest nowoczesny,
prowadzi ekologiczny tryb życia,
dlatego woli zdrowe, pełne energii i
białka kakao od destruktywnego
alkoholu.
Ukochana naszego
bohatera powróciła, lecz nie zmieniło to nastroju
podmiotu lirycznego.
Wciąż ptóbuje pamietać, co ona mu zrobiła ("zdradziła
mnie...tak
tak..."), lecz nie może się z tym pogodzić ("nie nie...").
Bohater
jednak zaobserwował zmiany w wyglądzie swojej lubej, najwyraźniej
nie za
bardzo wie, czym jest czteroodnóżowa nowość w brzuchu lubej. Wie
natomiast jedno: że jego luba go zdradziła.
Co mozna natomiast
powiedzieć o samym podmiocie lirycznym? Jest na
pewno amatorem
blondynek, ponieważ w 98% osoby posiadajace niebieską barwę tęczówek
("niebieskie oczy miała"), mają również blond włosy. Jest to
oczywisty
wynik genetycznego dzidziczenia pigmentu. Jego brak decyduje o
jasności
cery, włosów oraz oczu.
Jego ukochana natomiast najwyrażniej
jest blondynką, która nie
znalazła w ramionach naszego JA lirycznego
ujścia dla swojego
temperamentu, mimo żw żywi do niego ogromne uczusie.
Potwierdzenie
powyższego znajdujemy w słowach: "a kiedy powróciła do
domu moja miła".
Wróciła w stanie błogosławionym, co świadczy, że niczym
bohaterka "stu lat
samotności" G.G. Marqueza - niezrozumiana,
niedopieszczina, spragniona
fizycznych czułości - uciekła od naszego
bohatera, by znaleźć to właśnie,
czego szukała. Jednak nie zapomniała o
ogromnych pokładach miłości (myślę,
że mie będzie nadinterpretacją,
jeśli dodam, że platonicznej) do swego
ukochanego i wróciła do niego,
wiedząc, że ten dobry człowiek ją zrozumie
i wybaczy. O ile oczywiście
zrozumie, skąd sie wziął jej odmienny stan...
Mamy doczynienia z pięknym
tekstem, głęboko zarysowana,
skomplikowana sylwetka psychologiczna
naszych bohaterów. On cierpi, bo
został zdradzony - ale nie może się z
tym pogodzić. Wciąż kocha swoją
lubą. Ona - szukająca czegoś więcej, niż
jej nasze JA liryczne może dać.
Niczym Jagna z Reymontowskich
"Chłopów"...
Autor tekstu niezaprzeczalnie musiał długo
prowadzić psychoanalizę
archetypów dla swoich bohaterów.
Wzruszjący, pełen nawiązań do klasyki literatury
tekst!
