Miejscowość należy do najstarszych osad Pomorza, wykazujących zasiedlenie już na około 2000 lat p.n.e. Osiedle leżało w pierwszych wiekach n.e. przy słynnym szlaku bursztynowym. W 1339 r. Krzyżacy nadali Skórczowi prawo chełmińskie. Dnia 31 grudnia 1457 r. koło Burweg w pobliżu Skórcza około 300 zbrojnych wojów polskich odniosło zwycięstwo nad oddziałem krzyżackim z Gniewa. W 1677 r. król Jan III Sobieski nadał przywileje na młyn i dla sołtysa w Skórczu.
Przejście pod zabór pruski w 1772 r. wpłynęło na regres gospodarczy tej wsi. Ożywienie gospodarcze nastąpiło dopiero w latach II połowy XIX w. W latach1905-1906 miejscowość otrzymała połączenie kolejowe ze Starogardem i Smętowem, a w 1912 r. z Czerskiem. Wzrosła liczba liczba mieszkańców z 513 (1773 r.) do 1702 w 1867 r. W 1866 r. powstał tu pierwszy na Pomorzu Gdańskim bank ludowy, który wspierał finansowo okolicznych rolników, przeciwstawiających się pruskiej kolonizacji. Szerokim echem odbił się strajk szkolny w obronie języka ojczystego, który trwał w Skórczu przez kilka tygodni w początkach 1907 r.
W 1921 r. miejscowość liczyła 2946 mieszkańców, w tym 195 Niemców (6,6%). W tymże roku powstała we wsi zawodowa szkoła rolnicza, którą w 1928 r. przeniesiono do Bielawek w powiecie tczewskim. Dnia 15 maja 1934 r. miejscowość otrzymała prawa miejskie.
W początkach okupacji hitlerowcy zorganizowali tu tymczasowy obóz izolacyjny żandarmerii, w którym więziono 100 Polaków. W pobliskim lesie Zajączek wymordowano około 150 Polaków i Żydów. W latach 1942-1943 komendantem gminnym TOW "Gryf Pomorski" w Skórczu był Leon Held. Pod koniec stycznia i lutym 1945 r. Skórcz i pobliskie lasy stały się grobem dla około 150 ofiar terroru, głównie Żydów.
Po wyzwoleniu, które nastąpiło 4 marca 1945 r., miasto się odbudowało i rozbudowało. Rozwinął się przemysł, głównie drobny. Miasto otrzymało wodociągi. Powstało Technikum Rachunkowości Rolniczej. Miasto liczy około 2700 mieszkańców. Wzrasta jego ranga jako bazy wypadowej rajdów i wycieczek w Bory Tucholskie, na skraju których leży. Warto zwiedzić w Skórczu XIV - wieczny gotycki kościół Wszystkich świętych, dworek z XIX w. drewniany, zrębowy przy ulicy Świerczewskiego, przewidziany po remoncie na zbiory etnograficzne miasta i okolicy, cmentarz wojenny polsko - radziecki. W Skórczu występują wody artezyjskie, ujmowane do celów pitnych i butelkowana jako woda stołowa.