Starogard Gdański - stolica Kociewia - jest pięćdziesięciotysięcznym miastem położonym po obu stronach rzeki Wierzyca. Nazwa pochodzi od słowa "Starigrod" użytego w najstarszym dla Kociewia dokumencie, z końca XII wieku. Miasto założone zostało w 1339 r. przez Krzyżaków, pod których panowaniem pozostało do 1466 r.
Lata późniejsze, to rozwój gospodarczy miasta w ramach Rzeczypospolitej Szlacheckiej, który zakłócały pożary i zarazy, a także wojny ze Szwedami (1625-1660). W czasie "potopu szwedzkiego" zniszczeniu uległy między innymi kościół Św. Jana oraz dwie kaplice: Św. Jerzego i Św. Jakuba.
Panorama miasta

Wiek XVIII zapoczątkowuje zmierzch Rzeczypospolitej, któremu daremnie próbuje zapobiec zwołana do Starogardu Gdańskiego w 1769 r. Konfederacja Pomorska. Stanowiła ona sprzeciw wobec zaborczych dążeń sąsiadów Polski. W wyniku rozbiorów miasto na długie lata dostaje się pod panowanie pruskie (1772-1920). W tym okresie ludność Kociewia wielokrotnie powstawała zbrojnie przeciwko zaborcom. Największym echem odbiła się próba ataku na koszary wojskowe w Starogardzie Gdańskim dokonana pod dowództwem Floriana Ceynowy, w lutym 1846 r.

Wiek XIX zaznaczył się poważnym wzrostem potencjału gospodarczego miasta. W okresie tym powstało wiele fabryk warsztatów między innymi fabryka kotłów Horstmana (1820), Wytwórnia Wódek i Likierów Winkelhausena (1846), kompleks młynów Wieherta (1872). W latach 1870-1871 zbudowano pierwszą linię kolejową na Kociewiu na trasie Piła-Starogard Gdański-Tczew. W 1900 r. miasto otrzymało gazownię i wodociągi.
29 stycznia 1920 r. do Starogardu wkroczyły polskie oddziały armii gen. J. Hallera. Od tego czasu miasto zostało stolicą powiatu wchodzącego w skład województwa pomorskiego. W starogardzkim garnizonie stacjonował początkowo 65 pułk piechoty, a następnie 2 Batalion Strzelców oraz od 1926 r. 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich. Na terenie miasta działały liczne organizacje takie jak: Bractwo Strzeleckie, Towarzystwo Śpiewu "Lutnia", Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół", Starogardzki Klub Sportowy "Start".

Lata okupacji hitlerowskiej to jeden z najcięższych w dziejach miasta okresów. Dowodem są liczne miejsca kaźni tak w Starogardzie (Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Kocborowie) jak i okolicy (w Lesie Szpęgawskim zamordowano około 6 tys. osób). 6 marca 1945 r. do Starogardu wkroczyły wojska Frontu Białoruskiego.

W dniu dzisiejszym miasto jest znaczącym ośrodkiem przemysłowym na Pomorzu. Największe zakłady produkcyjne to: Starogardzkie Zakłady Farmaceutyczne "Polpharma", Zakłady Przemysłu Spirytusowego "Polmos", Fabryka Mebli Okrętowych "Famos", Starogardzkie Zakłady Elektrotechniczne "Elektron", Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowo - Budowlane "Pakmet".

Najciekawsze zabytki to: rynek z kamieniczkami z przełomu XVIII i XIX wieku, ratusz z XIX w., resztki murów obronnych z XIV w. Baszta Narożna, Baszta Gdańska, Baszta Tczewska, kościół Św. Mateusza z XIV w., kościół Św. Katarzyny z początku XIX w., kościół Św. Wojciecha z początku XX w.